Operatie Zandvlucht! (Touarec Trail) Vervolg
Bron: Website Luc en Seppe: http://www.seppenlucgoesafrica.be
…..
We schieten fantastisch op en ongelooflijk maar waar, hoewel het meest ongelooflijke nog zal komen, zijn we rond 13.00 uur reeds als eersten in het kamp, zelfs de organisatie hebben we achter ons gelaten. We kunnen wat genieten van de zon en een dutje doen terwijl de anderen langzaam binnen komen.
De locatie van het kamp is echt wel schitterend net tegen een echte duinenwand van een 25 m. hoog.
Het duurt dan ook niet lang voor de 4×4 om te beginnen spelen met het oprijden van de duin, zou een 2pk dat ook kunnen?
Frank, de hoofdmekanieker , geeft het voorbeeld met de geit van Ward en Nic en slaagt erin om de duin te overwinnen. (bij aankomst in het kamp ben ik direct in de tent gekropen, uit de zon met barstende hoofdpijn, waarschijnlijk te weinig gedronken in de loop van de dag van de kapriolen met de 4×4′s heb ik niks gezien, enkel Frank zijn poging zag ik net en ik vond het wel een uitdaging om ook onze 650cc erover te krijgen,de snelheid moest het hem doen, de duin was echt heel los zand, in de aanloopstrook was er ook nog een los stuk dat de snelheid naar beneden zou brengen, maar ze lag dus veel veel te hoog, ik dacht dat de hellingsgraad en het losse zand genoeg zou afremmenx85niet dus) Zou Dymoduck dit ook kunnen?? Een uitdaging die Seppe niet kan laten liggen.
Met een deftige aanloop stormt hij op de duin af en vloog de duin op maar toenx85x85
Normaal moet je boven op de duin zo goed als stil staan anders loopt het volledig fout en de snelheid van Seppe lag pakken te hoog, totaal verkeerd ingeschat.
Seppe die echt niet durft vliegen nam hier z’n eerste vlieglessen en dan nog wel als piloot.
De geit werd boven op de duin als het ware afgeschoten en vloog 4 tot 5 meter hoog door de lucht om ruim 20 m verder te landen.
Een spectaculaire vlucht die zeker niet voor herhaling vatbaar is.
Een enorme opluchting dat enkele seconden later toch de deur openging en seppe ongedeerd uitstapte.
De auto daarentegen was een heel andere zaak, een 2pk is ooit gemaakt om eieren ongebroken te vervoeren maar zeker niet om te vliegen.
De eerste indruk was zeker dat Dymoduck perte Total achter zou blijven in de woestijn maar zowel de technische assistentie en zeker ook Bart, Gene en Bekke van de Heistse Bokkerijders vonden dit een uitdaging om Dymo ‘s morgens terug aan de start te krijgen.
De schade kort samengevat:
- Chassis geplooid
- Draagarm rechtsvoor kapot
- Motorsteun verfrommeld
- Vering links in frut
- Slechts xe9xe9n band en velg kapot
- Benzinefilter in de tank om zeep
Ondertussen had Frank de hoofdmekanieker tijdens het verder spelen en het terugkeren naar het kamp de eend van Ward en Nic even op de zijkant gelegd zodat daar ook de ganse carrosserie verfrommeld van terug kwam.
Niemand in het kamp geloofde nog dat er de volgende dag 24 wagens aan de start zouden staan, behalve de mekaniekers .
Tot 03.30 in de morgen werd er gewerkt, gelast en gesleuteld met man en macht om de wagens in orde te krijgen wat nog lukte ook.
Een korte nacht dus want 2 uurtjes later ging de toeter van Gert om ons te wekken.
Al zeker was dit het spektakelmoment van dit jaar en de samengestelde beelden die werden gefilmd zullen zeker op youtube verschijnen, de link volgt kortelings ( , hoge scores halen en wellicht zelfs wereldwijd rondgaan.
Al bij al was het zeker spectaculair maar gelukkig was het net, zoals in de sprookjes, een happy end.
"Flyin’ Dymo Duck" rijdt weer. De mistlampen zijn wel verdwenen en van de plaatschade is weinig te zien.
Cap Tafarit – Nouakchot (332 km)
Na een veel te korte nacht wilde de organisatie een start organiseren met alle eenden netjes op een rij en een gezamenlijke start.
Natuurlijk was dit voor ons de kans om de mekaniekers ( Sven, Rudy, David, Gene, Bekke en Bart) even te danken voor het fantastische werk dat vorige nacht werd verricht.
Bij het startschot "vlogen" we direct als eerste weg en toonden zo het schitterende werk dat enkele uurtjes vooraf werd verricht.
Vandaag zouden we ook de strandetappe krijgen, die enkel bij laag water kan. We dienden dus zeker geen tijd te verliezen zodat we zeker tijdig aan het strand waren.
Hoewel de piste een pak zwaarder was dan de dag voordien lukte het ons toch zonder echt veel vast te zitten de buurt van het strand te bereiken.
Onderweg hadden we schitterende beelden van flamingo’s, lepelaars, ooievaars, pelikanenx85
Even een beetje ploeteren, trekken en duwen om op het strand te raken en alweer rond 13.00 uur stonden we op het strand.
Doortrekken bij laag tij kon pas vanaf 15.00 uur dus hadden we zeker ff een relaxmoment om te zwemmen en wat te zonnen.
Toevallig kregen we van een lokale visser een vers gevangen tongetje en toen we enkele t-shirts gaven kregen we er nog 2 bij.
Even zoeken wie wat had en onder de vakkundige leiding van Bruno en Gert werd er direct een vuurtje gestookt. Zandladders over het vuurtje en daarop de gamellekes.
De vis werd geprepareerd met cognac, kippekruiden (tja koken met wat je hebt), als aperitiefje was er nog pastis en als dessert was er een gestoofd appeltje geflambeerd met cognac en gekruimelde speculoos.
Bij laag tij trokken we over het strand en na een carwash om het zout water weg te spoelen bereikten we Nouakchott, de hoofdstad van Mauritanie, net op het spitsuur , hetgeen toch weer een nieuw avontuur is. De afrikaanse manier van autorijden is onvoorstelbaar, soms onvoorspelbaar!
We bereiken net in het donker het kamp en zullen de nacht doorbrengen met 2 teams minder.
Twee teams (Karst en Tedje en Jorg en Bert) haalden het strand niet op tijd, door een gebroken vooras, en dienden op het strand te overnachten.
….
Gert Duson is de initiator van en stuwende kracht achter de Touareg Trail.